وبلاگ رسمی مسعود سعیدی....

سلام...!!! شرمنده که ۱ دفه رفتم بچه ها

خوبین که همه؟!! راستشو بخواین میخواستم ۱ سورپرایز براتون داشته باشم ولی به خاطره.....خلاصه نشد کاملش کنم.

ولی همینجوری نصفه فعلا ادرسو داشته باشین ....تا ببینم چی میشه!!

 

                               مسعود سعیدی            

بارکد(ارش بهمنی و یاسر محمودی)+( چند تا عکس از ارش عزیز)

ارزوی داشتن تو می دونم خیلی محاله

ارزوی داشتن تو از حقیقت خیلی دوره

کاشکی چشما ی نجیبت تا همیشه مال من بود

ارزوی دیدن تو هر طلوع و هر غروب...

کاشکی یک خونه ی کوچیک اشیون عشق ما بوووووود

         عشق ما بود     عشق ما بود   

کاشکی دنیای من و تو از همه دنیا جدا بوووووووود

       جدا بود  جدا بود      جدا بود

نمیدوونم

 

 

نمی دانم چرا!

نمی دانم چرا رفتی!

نمی دانم چرا شاید خطا کردم!و تو بی انکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم چرا تا کی برای چه ولی رفتی

و من هرگز نفهمیدم چرا با این همه عشق و محبت باز تو خندیدی و رفتی

نمی دانم چرا هرگز نفهمیدی تو دردم را نفهمیدی صدای هق هق ارام قلبم را

ولی رفتی و گفتی حق تو مرگ است و هر چه بر سرت اید همان حق دل سنگ است.

تو رفتی و بدون تو جزای من همان مرگ است ولی افسوس که مرگ هم مثل تو نامرد نامرد است

تو می گفتی من هستم عشق اول اخرت اما نبودم اول و افسوس نخواهم بود اخر هم.

 

این شعر سروده ی یکی از دوستای عزیزمه

خیلی سخته ادم دیوونه وار عاشق یکی باشه و با تمام وجود

 دوسش داشته باشه ولی اون فرد فقط به چشم یک طرفدار

 

معمولی بهش نگاه کنه مگه نه؟!!

 

(( اخه دنیا چرا به من رحم نمی کنی؟ می خوای با خودت منو به

 

 کجاها ببری؟!!))یک قسمت از شعر خودشه ولی حرف دل

 

منه...!اگه دقت کرده باشین شرح خلاصه ی وبلاگم همین شعر اقای

 

 سعیدیه.یکی نیست بگه این همه پسر این همه خواننده این

 

 همه...چرا مسعود؟ ولی.... راستشو بخواین خودمم دلم نمی خواد

 

دوسش داشته باشم اصلا نمی دونم چرا دوسش دارم میشه گفت

 

بدون هیچ دلیلی مهرش به دلم نشسته تمام عکساشو پوستر کردم

 

 زدم به اتاقم  بی خیال امیدوارم از این شعر هم خوشتون بیاد.

 

           تقدیم به کسی که با تمام وجود دوسش دارم

 

زندگی بهانه ای است برای زیستن

 

                                   اما بی تو چگونه خواهم گذراند

 

در ویرانه ی متروک غم

 

                                   بی تو چون مردابی راکد و ارام خواهم بود

 

بی روح و سرد در سرایی غمگینم

 

                            بی تو چون پرستویی بی اشیان خواهم بود

 

پرستویی که طوفان بی رحم زندگی اشیانش را از هم گسست

 

بی تو چون دریایی بی رحم ز هر کلبه گذر خواهم کرد

 

و چون نشانی از تو نیابم بی رحمانه نابودش خواهم کرد

 

بی تو چون بلبلی اواز سر خواهم داد:

 

                                   که دوستت داشتم

 

                                             دوستت دارم

 

                                                       و دوستت خواهم داشت

 

 و زنده می مانم به خاطرت و زندگی می کنم به امیدت...

 

در ضمن اگه کم اپ می کنم دلیل داره

 

تا چند وقت دیگه یک اپ می کنم که... بهتره این خبرو بعدن بهتون

 

 بدم .ولی سعی می کنیم هر چی زودتر تمومش کنیم

 

فعلا

اهنگ و متن دو تا از شعرای ارمین و رضایا

سلام

این دفعه با ۱ اپ اومدم که بیشتر واسه دل خودمه

هرکس شنیده که هیچ ولی اگه اهنگ حالا دیدی می تونم و سو تفاهم ارمین و رضایا رو نشنیدین پیشنهاد می کنم حتما دانلود کنین

ببخشید که خودم اپلود نکردم اخه وقتشو ندارم

برای دانلود اینجا کلیک کنید: ارمین و رضایا

 

 

هی حالا دیدی می تونم تو بری و تنها بمونم

 

تو دیگه برام بی ارزشی می خوام همه اینو بدونن

 

همه لحظه ها مال تو  فردا مال تو  دنیا مال تو برو

 

برو از چشام دیگه افتادی پسر

                                                        

ببین چیکار کردی با من که دیگه نمی خوام ببینمت

 

حتی واسه یک لحظه

 

واسه همیشه برو  نمی خوام صداتو بشنوم دیگه

 

سوئ تفاهم بود عشق تو با من دیگه دیره دیگه مردی

 

واسم

 

تو پا رو قلبم گذاشتی

 

تو لیاقت منو نداشتی

 

تو این بازی تو باختی

 

یه بازی که خود تو اونو ساختی

 

 

دلم واست می سوزه خیلی دیر عشقتو شناختی!!

 

افتاب سرد ( زهرا صابری فر) واقعا قشنگه.

تو....

تو ان خورشید گرم و مهربانی که تابش انوار نگاهت مرا گرم می کند ذوب می کند و گاه می سوزاند.

من...

من در هجوم وحشیانه ی خیال همواره دل را به دیدار تو خوش می کنم و به خیال لحظه ی وصال درون کومه ی تاریک دل به انتظار می نشینم و همه ی هستی ام را به پای تو می ریزم.

اما تو...

بی خبر از کوچه پس کوچه های دل می گذری و از هیاهوی من و دل بی خبری!! تا کی بی خبری باید بیایی و ببینی هیاهو و شوق دیدنت را و عزای هر روز ندیدنت را.

من...

 در هجوم ناباورانه ی اشک خود را به سیلاب غم می سپارم و می نالم و می روم تا در تو گم شوم و باز فرشته ای که همراز من است می گوید:

((اندکی صبر ظفر نزدیک است))

باز یاد اوری چهره ی زیبایت  فضای غم زده ی دل را سوسوی امید می بخشد و شادمانی را مهمان سفره ی همیشگی خالی دل میکند و من و دل بر سر تقسیم تو اواره می مانیم. مهربانانه نگاه نا مهربانت را تقسیم کن و مگذار زیر دشنه ی خواهش نگاه بمیرم و جان بسپارم.

تو...

تو ان بلندترین تکیه گاهی که ابر ها به وقت باریدن به تو می بالند و عاشقانه بر لبهای تشنه ی خاک می نشینند . تو طراوت پونه های وحشی   تو رطوبت بارانی باش  که به سبزه های بی جان زندگی می بخشد.

تو طراوت جویباران باش که به سبزه های بی جان   جان میبخشند.

تو طراوت جویباران باش

تو شکوه بهاران باش

تو جاودان باش

و به من سوخته  اکسیر ا رامش ببخش

و مرا تا اوج  مرز خواهش برسان

تو همیشگی باش

تو یاور باش

تو یاور باش

تو یاور باش

 

 

 

 

افتاب سرد( زهرا صابری فر)

امشب  از دوری  تو مثل شبهای دگر  بی تابم  

خسته ام    گرچه    ولی    باز   ببین    بی خوابم

رنگم     از     چهره     پریده     مثل     این     مهتابم

ولی      با       دیدن      تو      بار      دگر       بی  تابم

 

در کنار من نبودی

روز و شب یاد تو بودم

یار و غمخوارو نبودی

من هوا خواه تو بودم

روزو شب خوابم ربودی

من گرفتار تو بودم

خسته ام از بی کسی ها

تو کس و یارم نبودی

به عبث دل به تو بستم

تو وفادارم نبودی

 

اب و اتش

متحرک